Hæstiréttur hefur hafnað því að taka fyrir mál Hörpu tónlistar- og ráðstefnuhúss ohf. gegn Íslenskum aðalverktökum, sem önnuðust byggingu hússins. Harpa kemst því ekki lengra með málið í dómskerfinu en félagið beið ósigur í bæði héraðsdómi og Landsrétti. Snýst málið um þráláta leka í þaki byggingarinnar sem virðist þó loks hafa tekist að lagfæra en Harpa vildi fá bætur frá verkatakafyrirtækinu.
Í dómi Landsréttar segir að leka í gegnum þak Hörpunnnar muni fyrst hafa orðið vart á árinu 2009 og hafi hann verið lagfærður. Samkomulag hafi verið um að húsið skyldi afhent í þremur áföngum á tímabilinu apríl til júlí 2011 en lokaúttekt farið fram í september 2011. Lekar muni annað slagið hafa komið í ljós á árunum 2011 til 2016 og við þá gert um leið. Vart var við leka í gegnum þak byggingarinnar í júlí 2016 og var hann lagfærður.
Í dómi Landsréttar er síðan minnst á leka árið 2020, fyrirhugaðar viðgerðir á þakinu og skýrslu um galla á þaki Hörpunnar. Frekari leka er ekki minnst á.
Tómlæti
Í ákvörðun Hæstaréttar segir að málið lúti að kröfu Hörpu um viðurkenningu á skaðabótaskyldu Íslenskra aðalverktaka vegna galla á austur- og vesturþaki hússins. Ágreiningur málsaðila snúist einkum hvort kröfur Hörpunnar séu fallnar niður vegna fyrningar eða tómlætis.
Með héraðsdómi hafi Íslenskir aðalverktakir verið sýknaðir af kröfu Hörpu þar sem félagið hefði í allra síðasta lagi vorið 2020 mátt gera sér grein fyrir nauðsyn þess að hafast að gagnvart verktakafyrirtækinu. Krafan hefði því í síðasta lagi fallið niður vegna fyrningar í maí 2021.
Landsréttur hafi staðfest dóm héraðsdóms en talið þó að Harpa hefði þegar á árinu 2016 haft nægar upplýsingar um ætlaða kröfu sína á hendur Íslenskum aðalverktökum til þess að láta á hana reyna með höfðun dómsmáls sem hefði rofið fyrningu hennar. Hafi það verið mat Landsréttar að engu breytti þó lekinn reyndist umfangsmeiri en Harpa hefði mátt ætla eða hverjar orsakir hans nákvæmlega voru. Hafi rétturinn lagt til grundvallar að sú óvissa gæti ekki haft þau áhrif að Hörpu teldist hafa skort nauðsynlega vitneskju um ætlaða kröfu þannig að hún væri ófyrnd á grundvelli laga um fyrningu kröfuréttinda.
Ekki rangt
Í áfrýjunarbeiðni sinni til Hæstaréttar vísaði Harpa til þess að úrlausn málsins hefði almennt gildi um inntak ákvæðis laga um fyrningu kröfuréttinda þegar kæmi að vitneskju kröfuhafa um tilvist kröfu og til hvers slík vitneskja þyrfti að taka og hversu mikil eða ítarleg hún þyrfti að vera til þess að fyrningarfrestur krafna gæti tekið að líða. Þá byggði Harpa á því að málið varðaði mikilvæga hagsmuni félagsins en undirliggjandi hagsmunir hlypu á hundruðum milljóna króna. Loks byggði Harpa á því að niðurstaða Landsréttar væri bersýnilega röng.
Hæstiréttur tók hins vegar ekki undir það. Það er niðurstaða hans að gögn málsins bendi hvorki til að úrslit þess hafi verulegt almennt gildi né að það varði sérstaklega mikilvæga hagsmuni Hörpunnar, í skilningi laga um meðferð einkamála. Þá verði ekki séð að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur. Beiðni um áfrýjunarleyfi var því hafnað.
Heimild: Dv.is
